|
« Voor het vak geboren (II), Gezocht kandidaat-notaris (januari 2008) The Dream »
Gaat over het vinden van een balans tussen privé en werk. Twintigers zien met verdriet hun vertrouwde studenten- leven verdwijnen en daar komen harde overuren voor in de plaats, welke- gezien de geringe werkervaring en hun onzekerheid- niet erkend of gehonoreerd worden door de baas. Begin dertigers hebben al van baan en vriendin ge(job)hopt en komen er helaas achter dat het gras (en de meisjes) toch overal even groen zijn. What to do next? Bij dertigers ( en veertigers) met kinderen is de stress factor het hoogst, omdat kinderen en een top baan niet altijd goed te combineren zijn. Omdat de klaagzang daar het hoogst is gaan we deze laatste groep eens onder de loep nemen.
De man
Je bent waarnemingsbevoegd en mag dus notaris spelen bij het passeren van akten. De passeerlast is hoog omdat je verantwoordelijk wordt gehouden, ook voor zaken uit het voorbereidingstraject, waar je vaak geen invloed op hebt. Dit komt omdat de kantoororganisatie bij opvallend weinig kantoren ingericht is naar de wens van degenen die verantwoordelijkheid moeten dragen. Je bent druk doende de problemen te pareren, hetgeen behoorlijk veel van jouw energie kost. Bij de grote kantoren komt daar nog eens gezellig de rivaliteit tussen collega’s onderling bij. Daar heb je echter antwoord op gevonden, je bent immers een fase verder en je baas is tevreden. Maar dan is het 19.00 uur. Thuis gekomen, breek je nog net niet of wel je nek over de rolschaats die onder de krant van je deur is gelegd. Als je jas wilt ophangen breekt het haakje af omdat er al zoveel jassen hangen en je in het weekend vergeten bent de boormachine te (laten) repareren. Je zoon van 4 schreeuwt uit volle borst dat hij het eten vies vindt, lanceert een bord, gevolgd door een tik waardoor het huis echt klein wordt. Vrouwlief heeft met spoed iets bruins gekookt of laten aanbakken en vraagt met een klein cynisch stemmetje of je niet weer vergeten bent die paar kleine boodschappen te doen.
De vrouw
Omdat je zwangerschapsverlof erop zit ben je in het kleine kamertje op kantoor braaf bezig je flesjes te vullen na het kolven. Een of andere stomme stagiaire had bijna jouw melk in zijn koffie gedaan, de gek. Je wilt geen slechte moeder zijn dus ziek, zwak of misselijk, kolven zul je. De kringen onder je ogen vertellen dat de baby vannacht slechts 3 keer wakker is geweest. Op de crèche vanochtend hoorde je dat de waterpokken zijn uitgebroken en dat het beter is dit als baby te krijgen dan als peuter. Voordat je aan het werk slaat, ga je voor alle zekerheid een uurtje googlen om te kijken vanaf welke leeftijd de waterpokken niet meer schadelijk zijn voor een baby. Te laat kom je erachter dat je de tijd beter had kunnen gebruiken om de eerste bespreking op kantoor voor te bereiden. Je bent half afwezig en de projectontwikkelaar is niet echt gecharmeerd, er zijn te veel vragen die je niet goed of niet naar zijn zin kunt beantwoorden. Gelukkig heb je net op tijd de notaris erbij gehaald toen hij over BTW vraagstukken begon, want je voelde “de nattigheid” al komen: “ tijd om te kolven”, riep je toen uit. Om 17.00 uur sjees je naar de crèche en thuis gekomen begin je meteen met koken. Als hij belt dat hij wat later komt en je niet met eten op hem hoeft te rekenen barsten de hormonen los.
Hoe men ermee omgaat
De meeste dertigers met kinderen herkennen het probleem van Work Life Balance. Is dit eigenlijk wel een probleem of net als ADHD een nieuwe mode-ziekte? Volg even de gedachte van de werkgever: als je het werken op kantoor en het moederen thuis niet kunt combineren betekent dit dat je het op het ene front of op het andere front laat afweten. Vrouwen laten het dan vaak op kantoor afweten en mannen laten het vaak thuis afweten. Geen vent die zich ziek meldt omdat het thuis even lastig is. Vrouwen blijven vaak thuis zitten met stressklachten of andere fysieke gebreken. Klopt deze gedachte van de werkgever of zijn er wetenschappelijk onderbouwde verklaringen voor handen. Ik heb werkelijk geen idee. Wat echter wel opvalt is dat veel vrouwen na het krijgen van een kind slechts 3 of 4 dagen willen werken. Sommigen stoppen er ook helemaal mee. Dit punt is vorig jaar behandeld bij een van de alumni bijeenkomsten van de UVA. De uitslag: kapitaalvernietiging omdat bakken met geld in de opleiding van vrouwen wordt gestopt, en zodra ze moeder worden stappen ze uit het arbeidsproces. Wat nu, als blijkt dat die hooggeleerde heren en professoren de verkeerde conclusie trekken en de opleiding en het dispuut slechts bedoeld zijn als de exclusieve ontmoeting- of datingplaats.
Alle cynisme op een stokje. Wat betekent een ideaal Work Life Balance beeld? De perfecte moeder en een top medewerkster tegelijkertijd? Waar zitten ze? Een ideaal Work Life Balance beeld is naar mijn mening een moeder die op haar werk haar best doet, zo nu en dan een steekje laat vallen en thuis de pannekoeken aanbrandt. Op het kantoorfront en het thuisfront middelmatig scoren en accepteren dat het hier en daar een beetje verkeerd gaat (en dus pijn doet) is geen verkeerde instelling. Growing pains horen erbij en stoppen dus niet als je kinderen krijgt. Work Life Balance is wat je er zelf van vindt (zit tussen je oren) en is bovendien van alle tijden. Elke vorm van schuldgevoel op welk front dan ook lijkt mij misplaatst.
DISCLAIMER
In dit artikel heeft niemand model gestaan. Mocht je jezelf of een ander daarin herkennen ook nu weer garanderen wij u, dat alles op fictie is gebaseerd. Dit is geen wetenschappelijk (verantwoord) artikel en dient slechts als kritisch bedoelde (echter in haar uitvoering slecht gepresenteerd) antwoord op een maatschappelijk fenomeen . Het blad OUDERS NU heeft ons meegedeeld dat zij dit stuk als slecht leesbaar voor haar doelgroep ervaren omdat er veel oorzaken zijn voor moeders met stress klachten en deze in dit laconiek simpel geschreven artikel onderbelicht zijn. Een prominente professor van de UVA en instigator van een van de alumni bijeenkomsten, vond het taalgebruik in dit artikel niet academisch en bevestigt uitdrukkelijk dat de universiteit in zijn tijd studieplaats was (tenzij hij wat gemist heeft). Graag leggen wij ons bij deze adviezen neer en bieden nu reeds onze excuses voor mogelijke misverstanden en elke vorm van miscommunicatie. Indien u een serieus beeld wilt krijgen over dit onderwerp bezoek dan de website www.dijkenvanemmerik.nl .
17/04/2008 om 8:27. Geplaatst onder Ruzie.
U kunt alle reacties volgen door u aan te melden op de RSS 2.0 feed.
U kunt een reactie geven, of een trackback plaatsen.
Geef een reactie
|
27/05/2008 om 12:31
Ook de uitleg van het ideaal Work Life Balance beeld is een eye opener voor de single werkende man/vrouw mét zowel een sociaal leven als een “working life”. Heel inspirerend!
11/06/2008 om 21:22
ik zou zeggen schrijf voor ons een artikel en dan plaatsen we het, Gary
7/04/2009 om 13:35
Het is een dooddoener maar voor de perfecte “Work Life Balance” heeft men nodig:
1 een leuk en gezond leven (al dan niet in combi met vrienden/familie/partner);
2 een goede en motiverende sfeer op werk c.q. werksituatie;
3 een baas die begrijpt dat men naast het werk behoefte heeft aan een sociaal leven;
4 uitdagend c.q. inspirerend werk (wat inhoud en vorm betreft);
5 en als aan bovenstaand is voldaan is een inkomen altijd mooi meegenomen.
8/04/2009 om 13:32
van de 5 punten die je noemt stel ik gezondheid als absoluut nr 1. daar begint en eindigt alles mee. ik spreek nu voor mijzelf. ik sport bijna 4 dgn en zonder dat, zou ik het echt niet weten. Ik zie dit ook mensen met een handicap doen. Voor mij is sporten dus gerelateerd aan gezondheid.
Werksituatie: ik geloof dat het notariaat vorige week zichzelf echt de doodsklap heeft gegeven. zie de pers berichten van vorige week met als initiator een ex KNB bestuurslid. Zelfs al zou de client 10 eurocent voor een akte betalen dan wordt dit te veel gevonden (zie digitale reacties op het persbericht van het nieuwe initiatief). Tja, daar zul jij Gary, als je dingen ook in dit verband kunt zien, ook de weerslag van ondervinden in jouw werkomgeving. Het is dus niet de kredietcrisis sec, de werkgever sec. Het heeft allemaal met elkaar te maken.
6/05/2010 om 11:26
Een jaar geleden heb ik mijn voorwaarden voor de perfecte “Work Life Balance” opgesomd. Deze voorwaarden blijven voor mij - al dan niet in gewijzigde volgorde -onveranderd. In mijn beleving heeft het notariaat nog altijd last van de kredietcrisis (en met name van de daaruit vloeiende gevolgen). Berichten over het beperken en terugdringen van de hypotheekrenteaftrek zijn ook niet stimulerend voor de verkoop van onroerend goed en het afsluiten van nieuwe hypotheken. Voorts is de collegialiteit van notariskantoren onderling - met ondermeer elkaar “dood” concurrerende tarieven - ver te zoeken, wat de sfeer op kantoor (en daarbuiten, denk aan hoe een kantoor overkomt op makelaars, financieel adviseurs en cliënten) niet bepaald ten goede komt. Inmiddels ben ik 6 1/2 jaar werkzaam in het notariaat en heb ik voor mezelf goed kunnen definiëren wat ik zoek in mijn werk, mijn werkzaamheden en in de organisatie van het bedrijf waar ik werk. Een goede en motiverende sfeer op werk en dito werksituatie is ontzettend van belang. Eveneens een baas die vorm kan (én wil) geven aan deze goede en motiverende sfeer. Ik begrijp heel goed dat kantoren na jaren van gouden tijden niet kunnen wennen aan de teruglopende omzetten en winsten en dat dit de motiverende sfeer op werk niet ten goede komt. Voor het eerst sinds 6 1/2 jaar is bij mij de vraag gerezen of ik een loopbaan buiten het notariaat dien te zoeken. Ontslagen collegae hebben immers banen gevonden buiten het notariaat en vinden het - naar eigen zeggen -een zegen dat zij uit het notariaat zijn gezet. Een antwoord op mijn vraag heb ik vooralsnog niet kunnen formuleren. Het is evenwel mogelijk dat ik momenteel in een - vervroegde - midlife crisis ben beland. Ik ga eerst intensief gebruikmaken van mijn sportschool abonnement en mijn nieuwe digitale spiegelreflexcamera (inclusief bijbehorende cursus) ontdekken en dan zal het antwoord op mijn vraag vanzelf komen.